Terug
Startpagina
Willem Heij
reactie
In Memoriam Willem Heij
Jaren achtereen was Willem als leiding of staflid in een of meerdere
weken terug te vinden, waarmee hij voor velen deel van de karakteristieke
bakens uitmaakte. Verschillende staftaken zijn door hem aan menigeen
overgedragen en lange tijd werd de roti van Willem gevierd. Maar
ook tijdens kennismakingsweekenden werd hij, omwille van zijn professionele
achtergrond, geraadpleegd. Het bos, de kinderen, de leiding, de Vakantiespelen, Willem heeft er altijd zielsveel van gehouden en zou het in zijn donorcodicil hebben kunnen staan, zou hij die liefde aan ons hebben afgestaan. Dag, lieve Willem, deze wordt voor jou Gisteren reed ik naar het bos om de oudste zoon van mijn man weg te brengen. Toen ik de Westfriesevaart over reed moest ik denken aan je. “Zodra ik de Westfriesevaart over ben moet ik skoiten”, je kon het zo mooi zeggen. Hoewel we elkaar al jaren niet meer hebben gezien doet het me allemaal enorm veel. Al die jaren geleden heb je een plekje veroverd in mijn hart. Ik kan me nog goed herinneren dat je me vroeg om een week met je te coördineren. Ik vond het zo eng maar jij zei dat het wel goed zou komen en dat deed het. Één van de mooiste vakantiespelen-weken! Mooie herinneringen heb ik aan samen de wekplaat maken bij jou thuis en aan diezelfde wekplaat opzetten terwijl we samen met een kop koffie staan te kijken naar al die duffe hoofden die langs lopen. Muziek was heel belangrijk in jouw leven. Ik moet denken aan dit nummer, wat op onze wekplaat stond. Een nummer van de band “Better Than Ezra” , mijn jongste zoon heb ik Ezra genoemd. Het nummer heet “Good” en het is voor jou. Dag Willem, dag lieve Willem. Lookin around the house Well maybe Im just too sure It was good livin with you (wahow) Sittin around the house It was good livin with you (wahow) Awh, wahow Yeah you were so good Brenda Jansen De woorden van Betty bij het afscheid van Willem. In 1983 deed Willem voor het eerst mee met de Kindervakantiespelen
in het Dijkgatbos, afgekort de KVS. Willem zat vaak in de staf. Soms coördineerde hij of deed hij de administratieve taak. Maar hij stond vooral bekend als degene die de keuken draaide. Ik zie Willem nog zo binnenkomen. Het was in 1983. Hij kwam met
Marion. Ze kwamen op de fiets en ze hadden een fietskarretje mee.
Tenminste, dat beeld zie ik voor me. Toen wist Willem nog niet dat
hij zwaar besmet zou raken met het KVS virus. Willem was altijd de rust zelve, hij liet zich nooit opjagen. Niet door situaties, niet door leiding, niet door kinderen en zeker niet door paniekerige, gestresste stafleden. En reken maar dat die er vaak waren! Willem was geen man die heel erg op de voorgrond trad, maar hij was er gewoon altijd. Zelfs in weken dat hij er niet was, was hij er toch. Willem zat veel aan of op de keukentafel. Met een peuk en iets tegen de dorst. Je kon altijd bij hem terecht voor een goed gesprek. Je kon alles aan hem voorleggen, je hele ziel en zaligheid. Willem wist altijd iets verstandigs te zeggen. De gesprekken gingen echter nooit over Willem zelf. Je kon ook bij hem terecht voor EHBO klussies, kooktips of voor
een hoop lol. In week 2 1991 stond Willem in de keuken met Norbert en Nop. De eerste avond kookten ze keurig voor de 65 aanwezigen. Maar er was veel te weinig eten. De leiding at gewoon megaveel die week. De vermenigvuldigingsfactor werd steeds verder opgedreven en op een gegeven moment werden de recepten gewoon verdubbeld. Op donderdagavond stond er chili voor 120 man op tafel. En Willem opende de Oudhollandse Vreetschuur De Gorilla. Een speciale tafel werd ingericht voor de grootste eters. Aanliggen en schuiven maar. Eten met een opscheplepel uit een trog. Geen momentje stilte voor het eten dit keer, maar gewoon een luid “aanvalluuuu”. Datzelfde jaar was in week 1 een paard getroffen door de bliksem
en was doodleuk door de boer of door SBB onder een zeiltje naast
de boerderij gelegd. Daar kwamen we halverwege week 2 achter, het
begon wat te stinken. Willem was altijd bereid om in te vallen als er weer eens een BG
– dat is de administratieve kracht - of keukie gezocht werd.
Een keer zat de KVS weer eens met de handen in het haar: er was
geen BG te vinden. Willem keek eens naar zijn knie, voelde eens
aan zijn knie en meldde zich ziek. Op het BG-hok hing die week een
briefje: “Uw BG: au, mijn knie”. Willem maakte altijd veel foto’s. De laatste jaren had hij een digitale camera en een laptop mee naar het bos. ’s Avonds werden dan de foto’s van die dag vertoond in de keuken, op Willems laptop. In navolging daarvan hebben we foto’s verzameld van Willem op de KinderVakantiespelen en van Willem in het gezin van Ray en Marijke. Die foto’s kunt u straks zien als u dat wilt. Ook nadat Willem stopte met meedoen kwam hij elke zomer nog een aantal keer langs in “ôs bossie”. Hij maakte dan ook weer veel foto’s die hij op internet zette. Het bos grenst aan een weg die de oom Keesweg heet. Ooit was er een groep die als thema oom Kees had en Willem speelde het rolletje van oom Kees. Of eigenlijk speelde hij niet oom Kees, Willem was oom Kees. En oom Kees was Willem. De kinderen uit die groep waren een jaar later weer in het bos en oom Kees kwam gewoon weer langs, nog steeds druk trillend met zijn rechterhand. Willem haalde vaak een vaatje haring in Medemblik of Den Oever. Die ging hij dan schoonmaken, dat had hij in Katwijk geleerd. De leiding smikkelde de harinkjes op terwijl er leuke en minder leuke grappen werden uitgehaald met het stinkende afval. Er zijn nog zoveel meer herinneringen aan Willem. Liedjes zingen van De Dijk op de dijk. In een haaienpak een ontbijtinbuitenboordmotorbotervlootje aanvallen. Heerlijke vegi-happen koken. Veilingmeester zijn aan het eind van week 4. Die Willem, die er altijd was en eigenlijk ook altijd had moeten zijn, is er niet meer. Dat kan toch niet waar zijn. De afgelopen dagen waren heel zwaar en verdrietig, maar ook heel
warm en bijzonder. De KVS tam tam ging op volle kracht aan het werk.
Mensen die elkaar al jaren niet hadden gesproken belden elkaar.
Mensen doken in hun fotoboeken en haalden herinneringen op aan Willem
en aan die prachtige KVS-tijd. Wat er toen tussen ons was is er
nog steeds, dat gevoel gaat nooit verloren. Oom Kees is voor altijd weg. Lieve Willem, Mijn laaste weekje KVS was samen met jou in de keuken. Wat heb
ik veel van je geleerd en zoveel lol met je gehad. Je hebt me geholpen
om een rolletje te doen wat finaal mislukte en daar konden we samen
Een knuffel van Sandra Lieve Willem, Al hebben we elkaar al jaren niet meer gezien, de
leuke dingen van vroeger neemt niemand ons meer af! Familie en vrienden en Ray Sem, sterkte, Carla Willem, mijn beste vriend. Om half 3 bel je me op vanuit de trein dat je over een half uurtje bij me zou zijn, 45 minuten later belde een wildvreemde mij met jouw telefoon om te vragen wie die meneer was die gereanimeerd werd. Intens als onze vriendschap is, is ook het afscheid. Vaarwel maat! Ray Semler Beste Willem, dag maatje, je bent niet meer. Geschokt heb ik het bericht van je overlijden vernomen. Niets dan goede herinneringen. Wat hebben wij veel uren in de keuken van de KVS doorgebracht. Je hebt me in heel wat geheimen van de kok gewijd, in Middenmeer wegwijs gemaakt voor de beste inkoopadresjes en bovenal hebben we veel lol getrapt. Snackbar Het Dooie Peerd, de haringkar, onze gezamelijke ode aan alle vrouwen op de Doik ("Ik heb een groot hart"), om maar eens wat te noemen. Ook al hadden we de laatste jaren geen contact meer met elkaar, ik zal je toch vreselijk missen. Met jou is een heel goed mens heen gegaan. Nop Duys Beste Wullem! Je bent niet meer en dat voelt hard aan! Eigenlijk dacht ik niet zo vaak aan jou. We zaten in een ander sociaal circuit. Echter, als de KVS ter sprake kwam, dan was jij toch steeds weer zo'n mannetje die in mijn systeem kwam. Ik heb het altijd als zeer prettig ervaren als jij in dat bos rond liep, of eigenlijk, als je wat aan het scharrelen was in die keuken van je. Leuk om jou in de buurt te hebben gehad tijdens die mooie weken in mijn leven. Vele annekdotes worden opgeroepen als ik aan jou denk. Steeds als jij kookte kwam ik een beetje pesten: "Wullem, vandaag toch geen 'skrale kost' mag ik hopen...?" Het duo 'Wullem Heipaal en Ria Fannie Blankerschoen', zo noemde Henk en ik jullie altijd, Wullem en Ria. Een week zonder jullie in de keuken voelde echter als een kachel zonder pook. Als een ouderwetse Tom Tom zonder externe antenne in een auto met warmtewerend glas. Je hebt nog een keer een rol gespeeld bij onze groep kinderen: je speelde op overtuigende wijze de rol van 'Piet Veermuis', de bosbewoner die alle muizen dagelijks controleerde op wel en wee; de muizen waren dat jaar verkouden geworden door het slechte weer en jij druppelde in de sloot het elixer 'Nattermuis'. We konden bij jou haring bestellen tijdens de week en die kocht jij dan in Medemblik. Volgens mij ging jij die halen met de brommer. Ik zag jou als een stille genieter. Beetje terug getrokken, lekker in je vel zo tijdens zo'n week. Je genoot zichtbaar. Misschien was soms het contrast met het leven buiten de Vakantiespelen wat groot. Jammer genoeg kan ik je niet meer een beetje pesten. Je weet dat ik niet écht aan de 'skoiterij' raakte van jouw eten..... en hopelijk heb je me die pesterij vergeven. Wullem, nu jij daar wellicht bij Hogere Machten vertoeft, regel de komende jaren eens wat lekker weer tijdens de Kinder Vakantiespelen. Met jou is een leuk kirreltje vertrokken. Het ga je goed man! René Bleeker Laat een reactie plaatsen door deze
te mailen. |
 |
